پترونيوس1
او را نبايد با پتروكلوس (نيمهٴ اول سدهٴ يازدهم)، پزشك قديميتر سالرنويي اشتباه كرد. پزشك سالرنويي كه در سال 1197، در سالرنو درگذشت. او معالجات،2 و اعمال طب3 را نوشت.
پيتروي ابولي4
(ابولي از شهرهاي كامپانياست، كه از سالرنو فاصلهٴ چنداني ندارد.) مورخ و پزشكي كه در 1221(؟) درگذشت. احتمالاً در سالرنو تحصيل كرد. در 1195، منظومهاي دربارهٴ وقايع سيسيل از 1189 تا 1195 سرود، كه در آن پيروزيهاي امپراتور هانري ششم را بر نورمانها و تسلط او را بر قلمرو دو سيسيل ميستايد. او را بيشتر بهخاطر منظومهٴ ديگرش در اينجا ذكر كردم، كه دربارهٴ خواص آبهاي معدني پوتسولي سروده است؛ اين منظومه را به آلكادينوي گيرگنتي سالرنويي و به اوستاتزيوي ماترايي هم نسبت دادهاند، ولي ظاهراً تأليف پيتروست.
پوتسولي همان پوتيولي (ديكياركيا5) قديم در نزديكي ناپل است كه از ديرباز به خاطر بندرگاه و چشمهٴ آب معدنياش شهرت دارد. نوعي خاك كه در آنجا به دست آمده و به همان نام است، از معروفيت زيادي برخوردار است؛ پوتسولانا6 با تركيب آهن نوعي سيمان عالي بهدست ميدهد كه در ساختمان بناهاي زيرآبي ارزش خاصي دارد.
فراريوس7
در سالرنو تدريس كرد و پزشك ويليام دوم، آخرين فرمانرواي نورمان بود، كه از 1166 تا 1189، پادشاهي كرد. ممكن است در سالرنو بيش از يك استاد فراريوس بوده باشد؛ يكي در 1232، وفات يافته است؛ و شايد او هماني باشد كه اينك، مورد بحث ماست. فراريوس كتابي دربارهٴ تب8 نوشت؛ و تأليف طبي ديگري دارد، به نام كليات در باب اخلاط اربعه.9
اين فراريوس را با معاصرش فراتر فراريوس10 كيمياگر فرارايي، كه گويند در حدود 1200 برآمد، نبايد اشتباه كرد؛ اين كيمياگر عملاً ناشناس است.